C.P. (Piet) van den Hoek is de nestor van deze tak van de familie. Inmiddels is hij meer dan drie decennia met pensioen. Piet van den Hoek groeide op in Werkendam, een plaats in het land van 'Heusden en Altena', gelegen aan de Merwede (N.B.). Van beroep was hij schilder. Als jongeman van negentien jaar werd ook hij met de tweede wereldoorlog geconfronteerd. Nederland werd door de Duitsers bezet, hetgeen hem als zovelen niet lekker zat. Qua ideologie was hij de antagonist van die andere plaatsgenoot: Mussert de leider van de N.S.B.

Vanwege de 'Arbeitseinsatz' werd ook hij verplicht in Duitsland te gaan werken (september 1942). In/bij Keulen moest hij puin en slachtoffers van de geallieerde bombardementen ruimen. Tijdens een verlof besloot hij onder te duiken. Na op verschillende locaties te hebben ' gewoond', kwam hij als onderduiker in de Biesbosch terecht. Van den Hoek bleef niet passief en nam, onder andere als koerier, deel aan het verzet, groep Albrecht. In augustus / september 1944 trok het Duitse leger zich in hoog tempo terug uit noord Frankrijk en Vlaanderen. Het verzet in de Biesbosch maakte krijgsgevangenen die werden opgesloten in twee aaken. Dit alles verliep niet zonder slachtoffers. Toen het front de Amer / Bergse Maas had bereikt, werden de 75 krijgsgevangenen overgevaren en aan het Poolse leger overgedragen.

Groep Albrecht was een verzetsorganisatie die over heel Nederland een dagelijks gebruikt verbindingsnetwerk onderhield. In najaar 1944 werd dit netwerk in de zuidelijke verbinding (Breda) door het oorlogsfront onderbroken. Teneinde de verbinding met inmiddels bevrijd Brabant te herstellen ondernam men tochten langs en door de Biesbosch. (Frontline crossing.) Piet van den Hoek maakte in totaal 42 overtochten; 37 voor het Bureau Inlichtingen en 5 voor de L.O. Voor zijn inzet werd hij met meerdere onderscheidingen beloond, waaronder de Militaire Willemsorde. Drie westerse geallieerde landen drukten hun erkentelijkheid uit met een of meer certificaten waarin hun dank werd uitgedrukt. C.P. van den Hoek is de laatst levende line-crosser.

Na de oorlog verkoos hij geen militaire loopbaan, maar hervatte zijn beroepsuitoefening. Middels een (eigen) schildersbedrijf en -winkel legde hij de economische basis onder een actief burgerbestaan. Onder andere was hij bestuurslid van de lokale winkeliersorganisatie. In 1946 trouwde hij met Jenneke Visser. Zij kregen in totaal tien kinderen. Tijdens de eerste helft van de jaren 70 kwam ook bij hem de psychische belasting van de oorlogservaringen hard aan. Zijn werk en bedrijf moest hij daardoor opgeven. Door gericht bezig te zijn met de wereld van ' het verzet' werd de verwerking ondersteund. Een deel van zijn belevenissen beschreef van den Hoek in het boek 'Biesbosch-crossings' (1993). Nadien is hij nog vele jaren maatschappelijk actief geweest.

Links: Oorlogsmonumenten wikipedia: C.P. van den Hoek Militaire Willemsorde

In de tweede wereldoorlog was de Biesbosch nog een grotendeels ruig natuurgebied. Eb en vloed voerden destijds nog de regie. De Biesbosch wordt grotendeels omsloten door de Nieuwe Merwede in het noorden, en de Amer en de Bergse Maas aan de zuidzijde. Om de opbrengst van het voormalig kroondomein te verhogen werd een deel in opdracht van Willem III veranderd in landbouwgrond. Een deel - de Noord Waard - grenst aan Werkendam. Vanwege het soort terrein was deze streek als een van de weinige in Nederland geschikt voor guerilla - activiteiten in open terrein. De groep Albrecht had een zender geplaatst in de Biesbosch waarmee de verzamelde informatie aan de geallieerden kon worden doorgegeven. Toen het front in 1944 aan de Maas kwam te liggen bezette het Duitse leger pas duurzaam de Biesbosch.

Er was sprake van twee sluiproutes door de frontlijn: van Sliedrecht naar Lage Zwaluwe buitenom de Biesbosch over de Nieuwe Merwede, en van Werkendam naar Drimmelen door de Biesbosch heen. Er is ca. 370 maal van de routes gebruik gemaakt. In eerste instantie werd illegale post en informatie vervoerd. Maar ook materialen, medicijnen en mensen werden gesmokkeld. De eerste tocht vond plaats op 6 november 1944. Tot aan de bevrijding in mei 1945 werden crossings regelmatig gemaakt. Van den Hoek beschrijft naast achtergrond-informatie, een twintigtal tochten door het front. Zijn eigen activiteiten werden begin 1945 onderbroken toen hij werd gepakt. De bezetter bracht hen onder in het werkkamp Lisiduna (buurtschap Waterloo) tussen Zeist en Amersfoort. Van den Hoek ontsnapte en hervatte zijn deelname aan de crossings. Het zal duidelijk zijn dat het gevaarlijke tochten waren, de Duitsers patroulleerden, het kostte mensenlevens. Dit boek is een beschrijving uit de eerste hand, van de laatste directe getuige.

De crossings hadden een betekenis van een gewicht dat niet algemeen bekend is. Hiervan het meest sprekende voorbeeld is het doorgeven van informatie over een op handen zijnde aanval van de Duitsers op het bevrijde Brabant over de Maas bij Capelle. De beoogde aanvalsrichting was evenals het offensief in de Ardennen op de havenstad Antwerpen gericht. Als informatielijn tussen bezet en bevrijd Nederland ging het om werk van grote waarde. Zoals het hoofd van het Bureau Inlichtingen Dr. J.M. Somer schreef: 'In de meest gevaarlijke en ongunstige omstandigheden hebt u met inzet van uw leven geregeld onze koerierszendingen van bezet naar onbezet gebied vervoerd, waardoor een nauwkeurige en geregelde berichtgeving mogelijk werd'.

De toenmalige bevelhebber van de Binnenlandse Strijdkrachten, Z.K.H. Prins Bernard schreef een korte introductie.

Biesbosch-crossings, geschreven door C.P. van den Hoek (1993)

Derde druk in 2009, verkrijgbaar bij: Stichting Omzien en Gedenken, p/a Floris van den Hoek, Nieuweweg 1, 4251 AG Werkendam. Email

Prijs 24,95, verzendkosten binnen Nederland 3 euro, Rabobank rek.nr.: 368.754.758

.

Andere literatuur over dit onderwerp:

Geke van de Merwe - Wouters: De oorlog leeft voort. (1999)

C.W. Smits: De geheimen van rietgorzen en kreken. (2009)

Bas Zijlmans: Het geheim van de Biesbosch in de tweede wereldoorlog. (2002)